Krzysztof Kamil Baczyński
22 stycznia 1921- 4 sierpnia 1944
Uczniowie klas pierwszych, zgodnie z tradycją, wzięli udział w konkursie, którym był test wiedzy o Krzysztofie Kamilu Baczyńskim. Wyniki zostaną opublikowane po feriach.
W tym szczególnym czasie, tuż przed urodzinami wielkiego poety, zachęcamy wszystkich do lektury utworów Baczyńskiego. Przekonacie się, że jego poezja jest ponadczasowa i niezwykle wzruszająca.
Poniższy komentarz, którego autorką jest uczennica naszej szkoły, udowadnia, że dla młodych ludzi Baczyński pozostaje postacią ważną i fascynującą.
„Odkryłam inspirujące refleksje na temat życia i twórczości Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w eseju Kamila Krzysztofa Pilichiewicza O Baczyńskim Krzysztofie Kamilu refleksje na marginesie. W 100 lat po narodzinach „poety – żołnierza”(…)Poznajemy koleje losu jednego z największych polskich poetów XX w., zakończone tragicznym zdarzeniem w Pałacu Blanka czwartego dnia powstania warszawskiego, gdy dosięgła go kula strzelca wyborowego, ulokowanego w gmachu Teatru Wielkiego. Młody poeta, absolwent słynnego Gimnazjum im. Stefana Batorego, zawarł związek małżeński z Barbarą Drapczyńską. Walczył w szeregach Armii Krajowej, brał udział w powstaniu warszawskim, co stanowiło heroiczną decyzję, zważywszy na jego fizyczną słabość. Jego poezja czasu wojny i okupacji jest niezwykle autentyczna, stworzona przez młodego człowieka, któremu odebrano marzenia. Stanowi wierny i poruszający obraz tamtych tragicznych lat. Baczyński ogłosił cztery tomiki poezji i kilkanaście opowiadań w prasie konspiracyjnej. Jednym z motywów, który najczęściej pojawia się w jego twórczości, jest tragizm pokolenia Kolumbów. Ukazuje więc okrutny los swoich rówieśników. Ubolewa nad zmarnowaną młodością, utratą perspektywy jutra i niechybną śmiercią w obronie Ojczyzny. Czytając te wiersze, widzimy mroczne obrazy wojny. Dojmujące odczucie tragizmu, nieuchronnej katastrofy i brzydota wojny zderzają się także w tej twórczości z nieodpartą chęcią odmalowania urody życia, świata, przyrody. Więc wszystkiego tego, co bezpowrotnie utracone, a czym może się cieszyć moje pokolenie.” (Urszula Prymas, klasa 4g)
Anna Jabłońska
